به گزارش خبرگزاری تسنیم از خرم‌آباد، لرستان بار دیگر صحنه یکی از تلخ‌ترین تناقض‌های اقلیمی ایران است. این دیار آب و چشمه زیر سایه خشک‌سالی‌های پی‌درپی نفس می‌کشد، اما بخش بزرگی از بارانش نه در دل خاک می‌ماند، نه در سفره‌های زیرزمینی ذخیره می‌شود، بلکه به‌صورت رواناب‌های شتاب‌زده از شیب کوه‌ها می‌گریزد.

بارش‌های اخیر، در لایه‌های پنهان‌تر، بار دیگر واقعیتی نگران‌کننده را آشکار کرد: بحران مدیریت آب در استانی که هم‌زمان هم تشنه است و هم غرق رواناب.

شیرزاد نجفی، مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری لرستان، با ارائه آمارهای دقیق از پیامدهای این بارش‌ها، تصویری روشن از سرنوشت هر قطره باران ترسیم می‌کند.

به گفته او، بارش‌های اخیر با میانگین حدود 40 میلی‌متر، بیش از یک میلیارد و 153 میلیون مترمکعب آب را وارد چرخه طبیعی لرستان کرده‌است.

استانی با وسعت 2 میلیون و 884 هزار هکتار، این حجم عظیم آب را دریافت کرده، اما سرنوشت آن به سه مسیر اصلی تقسیم شده‌است. بر اساس برآوردهای مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری لرستان تنها حدود 461 میلیون مترمکعب از این بارش‌ها توانسته به دل خاک نفوذ کند.

در سوی دیگر، حدود 346 میلیون مترمکعب از این نزولات جوی، پیش از آنکه فرصتی برای نفوذ یا ذخیره بیابد، به‌واسطه تبخیر و تعرق از دسترس خارج شده‌است.

بخش نگران‌کننده‌تر ماجرا، 346 میلیون مترمکعب آب دیگری است که به‌شکل رواناب سطحی در حوضه‌های آبخیز لرستان جاری شده‌است. این رواناب‌ها، خاک حاصلخیز را می‌شویند، خسارت به زیرساخت‌ها وارد می‌کنند و بدون آنکه سهمی پایدار برای لرستان باقی بگذارند، از مرزها عبور می‌کنند.

اینجاست که پارادوکس تلخ لرستان خود را نشان می‌دهد: استانی که در تابستان‌ها با تنش آبی، دست‌وپنجه نرم می‌کند، اما  در زمستان‌ها میلیون‌ها مترمکعب آب را به‌صورت رواناب از دست می‌دهد.

مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری لرستان نقش طرح‌های آبخیزداری و آبخوان‌داری را اساسی توصیف می‌کند که هدف آن‌ها مهار رواناب، افزایش نفوذ آب به خاک، کاهش سیلاب‌های مخرب و بالا بردن بهره‌وری هر میلی‌متر بارش است.

به گفته نجفی، اجرای این پروژه‌ها طی سال‌های اخیر توانسته سهم نفوذ آب را افزایش دهد و تا حدی از خسارات رواناب‌ها بکاهد.

اکنون، لرستان با چرخه‌ای فرسایشی روبه‌روست: خشک‌سالی‌های طولانی، کاهش پوشش گیاهی، افت قدرت نفوذ خاک، افزایش رواناب و در نهایت، تشدید دوباره خشک‌سالی.

انتهای پیام/ 644