به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری تسنیم، این کارشناس، معتقد است یکی از مهم‌ترین روندهای جاری در سوریه که با وجود پیامدهای ژئوپلیتیکی جدی، کمتر مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفته، مهاجرت گسترده عشایر جنوب سوریه از استان‌های درعا و قنیطره به ریف جنوبی دمشق است؛ روندی که به کاهش محسوس جمعیت استان درعا منجر شده است. به گفته او، ریشه اصلی این تحول به بافت عشایری جنوب سوریه بازمی‌گردد و فشار حکومت مرکزی برای خلع سلاح این جمعیت، همراه با توصیه‌های غیررسمی به ترک منطقه، زمینه‌ساز موج مهاجرت شده است.

مجیدی توضیح می‌دهد که حکومت انتقالی مستقر در دمشق به دلایلی که نیازمند شرح مفصل است، از جمعیت جنوب سوریه واهمه دارد و به همین دلیل فشار شدیدی برای خلع سلاح آنان اعمال کرده است.

این وضعیت، در کنار موقعیت جغرافیایی درعا ــ هم‌جواری با سویدای دروزی‌نشین در شرق و جولان اشغالی در غرب ــ موجب افزایش ناامنی داخلی و تشدید مهاجرت شده است. او تأکید می‌کند که این مهاجرت محدود به مناطق نزدیک به مرزهای اشغالی نیست و حتی مناطق شرقی درعا مانند انخل و ازرع را نیز دربر گرفته است.

از نگاه مجیدی، پرسش کلیدی آن است که چه کسی از خالی شدن تدریجی جنوب سوریه، به‌ویژه استان درعا، منتفع می‌شود. او پاسخ را در نقش درعا به‌عنوان مهم‌ترین مانع در برابر اتصال سویدا به اسرائیل و سناریوهای تجزیه سوریه می‌داند.

به گفته او، هرگونه اتصال سرزمینی میان سویدا و اسرائیل ناگزیر باید از مسیر درعا عبور کند. افزون بر این، مجیدی بر قرابت فرهنگی عمیق اهالی درعا با فلسطینی‌ها تأکید می‌کند و آن را یکی از عوامل بازدارنده در برابر چنین سناریوهایی می‌داند.

به باور او، کاهش مستمر جمعیت درعا می‌تواند راه را برای مصالحه‌ای باز کند که در آن سویدا ابتدا خودمختاری و سپس استقلال را اعلام کند و با به رسمیت شناخته شدن از سوی اسرائیل، از طریق درعا به یک مسیر ارتباطی دست یابد. مجیدی در نهایت این پرسش را مطرح می‌کند که چرا حکومت جولانی در دمشق از چنین روندی حمایت می‌کند.

انتهای پیام/