به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، گاهی اوقات فیلمسازی در مسیری آغاز به حرکت می‌کند که از همان ابتدا معلوم است نه در فروش و جذب مخاطب موفق است و نه در ایده و تمام این موارد معلول یک علت روشن است: عدم تصمیم جدی و منطقی برای ساخت یک فیلم. متأسفانه فیلم پروانه یکی از مصادیق این جنس از فیلم‌های سینما است.

فیلمی که از صحبت‌های کارگردان در نشست خبری روشن بود که نمی‌دانست که آیا مخاطب برای او در نهایت مهم است و یک سرمایه است یا خیر؟ عموماً‌ فیلم‌هایی که مخاطب عام در مرکز توجه فیلمساز نیست در گونه هنری و تجربی قرار دارد اما این فیلم در قواعد آن دسته از سینما نیز قرار ندارد زیرا باتوجه به بازیگران انتخاب شده، نوع داستان از جنس معمایی و پلیسی، درام و... یک فیلم در جریان سینمای بدنه باید باشد که در این جنس از سینما نیز کاری ضعیف از آب درآمده است.

از سوی دیگر اشاره نویسنده یا طراح متن فیلم به اینکه متن او به شدت تحت تأثیر فیلم جزیره شاتر بوده که خود این باعث دور شدن متن فیلمنامه از اصالت می‌شود و اشتباه بزرگی در مسیر خلق درام است.

بازی‌های بازیگران اگرچه کارگردان نظرش این بود که بسیار خوب بوده، بازی‌های معمولی و ساده‌ای بود که برای چهره‌هایی مانند هومن برق‌نورد یا مهدی پاکدل بسیار عقب‌تر از بازی‌های همیشگی آنها بود. 

فضاسازی که مشخص بود در مسیر ایجاد القای حس سرد و تاریک بود آنقدر دچار اغراق بود که مخاطب را پس می‌زد و خسته‌اش می‌کرد؛ البته شاید برای کارگردان این موضوع باتوجه به صحبت‌هایش چندان مهم نباشد...

به طور کلی غافلگیری فیلم در نهایت تنها برگ برنده فیلم است که باعث می‌شود بگوییم بد نشد این فیلم را هم دیدیم.

انتهای پیام/