به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، فرازی از صلوات شعبانیه، اهل‌بیت وحی علیهم‌السلام را با تعبیری عمیق و سرنوشت‌ساز معرفی می‌کند: «الْفُلْکِ الْجَارِیَةِ فِی اللُّجَجِ الْغَامِرَةِ یَأْمَنُ مَنْ رَکِبَهَا وَ یَغْرَقُ مَنْ تَرَکَهَا». (آنان (عترت) کشتى دریاى معرفتند و روان در اعماق آن دریا هر کس بر آن کشتى در آید از غرق ایمن است و هر کس در نیاید، به دریاى هلاکت غرق خواهد شد.) این بیان، گزارشی از یک حقیقت اعتقادی است، حقیقتی که جایگاه اهل‌بیت علیهم‌السلام را نه در حاشیه دینداری، بلکه در متن نجات و هلاکت انسان ترسیم می‌کند. آنان کشتی‌ای هستند که در دریای متلاطم تاریخ و فتنه‌ها در حرکت‌اند و نسبت انسان با این کشتی، نسبت امنیت یا غرق‌شدگی است.

در منطق دعا، اهل‌بیت علیهم‌السلام صرفاً الگوهای اخلاقی یا چهره‌های محترم تاریخی نیستند، بلکه مجرای عینی هدایت الهی‌اند. تعبیر «الجاریة» نشان می‌دهد که این کشتی، ایستا و متعلق به گذشته نیست؛ در دل حوادث جاری است و در هر عصر، مصداق زنده دارد. از همین رو، ترک این کشتی، به معنای فاصله گرفتن از اصل هدایت است، حتی اگر انسان به ظاهر در حال حرکت دینی باشد.

در عصر غیبت، این حقیقت در وجود مقدس امام عصر عجل الله تعالی فرجه تمرکز می‌یابد. اگر اهل‌بیت علیهم‌السلام کشتی نجات‌اند، امام زمان عجل الله تعالی فرجه ناخدای حاضر و محور فعلی این حرکت است. سوار شدن بر کشتی اهل‌بیت در روزگار ما، بدون تعریف نسبت روشن با امام زنده، معنایی ناقص و گاه فریبنده پیدا می‌کند. دعا با زبان هشدار می‌گوید که امنیت، نتیجه پیوند واقعی با این محور است، نه صرف انتساب اسمی.

بر این اساس، تقید عملی به ولایت اهل‌بیت علیهم‌السلام و تکیه بر آموزه‌های ایشان از مسیر احادیث معتبر، لایه نخست این همراهی است. اما صلوات شعبانیه ما را به سطحی عمیق‌تر می‌برد؛ جایی که ارتباط قلبی با امام عصر عجل الله تعالی فرجه و توسل آگاهانه به ساحت ایشان، ضامن زنده ماندن این پیوند است. کشتی، فقط با سوار شدن جسمی نجات‌بخش نیست؛ جهت حرکت و اعتماد به هدایت ناخدا نیز شرط است.

این فراز از دعا به ما می‌آموزد که خطر غرق شدن، همیشه از مسیر دشمنی آشکار نمی‌آید. گاهی ترک کشتی، در پوشش دینداری رخ می‌دهد؛ آنجا که انسان به قرائت‌هایی از دین دل می‌بندد که جایگاه اهل‌بیت علیهم‌السلام را به حاشیه می‌برد یا ولایت را به یک مفهوم نمادین و بی‌اثر تقلیل می‌دهد. دعا، این غفلت پنهان را هم‌سنگ غرق شدن معرفی می‌کند.

در چنین فضایی، ظهور فرقه‌ها و نحله‌های فکری که به نام معنویت و سلوک، شیعیان را به مسلخ صوفیانه و تجربه‌های فردیِ گسسته از ولایت سوق می‌دهند، معنا پیدا می‌کند. این جریان‌ها معمولاً با کم‌رنگ کردن نقش امام زنده و قطع پیوند با اهل‌ بیت علیهم‌السلام، مسیرهای موازی می‌سازند؛ مسیرهایی که ظاهر آرام دارند، اما از کشتی نجات جدا هستند.

صلوات شعبانیه در نهایت، معیاری روشن به دست ما می‌دهد: هر راه، هر معنا و هر دعوتی که انسان را در مدار اهل‌بیت علیهم‌السلام و در نسبت زنده با امام عصر عجل الله تعالی فرجه نگه دارد، راه نجات است؛ و هر مسیری که این پیوند را تضعیف یا بی‌اهمیت کند، هرچند با نام دین و معنویت عرضه شود، همان ترک کشتی است. این دعا، پیش از آنکه صرفاً ذکری زبانی باشد، نقشه‌ای برای تشخیص راه امن در دریای پرموج آخرالزمان است.

انتهای پیام/