به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم؛ «غبار میمون» به کارگردانی آرش معیریان، با تکیه بر یک ایده امنیتی ـ سیاسی و فضایی بین‌المللی، می‌کوشد خود را در قالب یک تریلر اطلاعاتی جدی معرفی کند؛ فیلمی که حضور بازیگران شناخته‌شده ایرانی در کنار هنرمندانی از اوکراین، ارمنستان و کشورهای آسیای جنوبی، قرار است بر گستره سیاسی و فراملی آن تأکید کند.

در خلاصه داستان آمده است که صدرا، نیروی ارشد امنیتی، متوجه شناسایی شدن ایمانوئل ـ دانشمند علوم شناختی و منبع اطلاعاتی‌اش ـ توسط سرویس‌های بیگانه می‌شود و در پی این اتفاق، راهی کشوری ثالث می‌گردد؛ کشوری که ایمانوئل پیش‌تر به بهانه حضور در یک همایش علمی، با همراهی نیروهای امنیتی ایران در آن حضور داشته است. این طرح کلی، بالقوه ظرفیت یک تریلر سیاسی پرتعلیق را دارد، اما فیلم در مرحله روایت، از همان ابتدا دچار بحران می‌شود.

«غبار میمون» از مخاطب انتظار دارد پیش از ورود به سالن سینما، اطلاعات و منظور سازندگان را مطالعه کرده باشد. در غیر این صورت، با مجموعه‌ای از سکانس‌های شلخته و به‌ظاهر بی‌ربط مواجه می‌شود که نه خط روایی روشنی دارند و نه کارکرد دراماتیک مشخصی. تماشای فیلم بیش از آنکه یادآور یک اثر سینمایی باشد، شبیه مواجهه با یک سریال چندین‌قسمتی است که از هر قسمت، سکانسی جدا شده و بی‌هیچ پیوند ارگانیکی کنار هم قرار گرفته‌اند.

یکی از مهم‌ترین ضعف‌های فیلم، عدم معرفی شخصیت‌ها و کاراکترهاست. مخاطب نمی‌داند با چه کسانی طرف است، چه نسبتی با آن‌ها برقرار کند و اساساً چرا باید سرنوشت‌شان برایش اهمیت داشته باشد. این سردرگمی، باعث می‌شود حتی حضور بازیگران مطرح نیز نتواند به ایجاد همذات‌پنداری یا پیشبرد روایت کمک کند. فیلم در نهایت حتی با خودش هم به جمع‌بندی مشخصی نمی‌رسد و تکلیفش با ژانر، روایت و مخاطب روشن نیست.

ارتباط غیرمنطقی خرده‌پیرنگ‌ها و نبود همبستگی در داستان‌بندی، ضربه اصلی را به فیلم می‌زند. روایت نه بر اساس علت و معلول، بلکه بر پایه کنار هم چیدن موقعیت‌هایی پیش می‌رود که هیچ پیوند روایی قانع‌کننده‌ای میان آن‌ها برقرار نمی‌شود. این آشفتگی در پایان‌بندی به اوج می‌رسد؛ پایانی غیرمنطقی که نه گره‌ای را می‌گشاید و نه حتی به ابهام‌ها معنا می‌دهد.

در مجموع، «غبار میمون» بیشتر شبیه روایت کسی است که از ماجرا باخبر بوده و داستان را برای خودش تعریف می‌کند، اما انتظار دارد مخاطبی که هیچ اطلاعی از پیش‌زمینه‌ها ندارد، همه چیز را بفهمد. انتظاری که محقق نمی‌شود. اگر قرار باشد این فیلم به اکران عمومی برسد، به نظر می‌رسد یک بازنگری اساسی در تدوین و ساختار روایت، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت جدی است.

انتهای پیام/