به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، مونولوگ یا تک‌گویی، به‌عنوان یکی از پیچیده‌ترین شیوه‌های اجرایی در تئاتر مدرن، بر درون‌گرایی، ذهن‌محوری و غلبه کلام بر کنش استوار است و همین ویژگی‌ها آن را به فرمی پرریسک و کم‌کاربرد در اجرا بدل کرده است. نمایش «نقل سرخ» به نویسندگی آرش عباسی و کارگردانی سعید یزدانی، که در چهل‌وچهارمین جشنواره تئاتر فجر در تالار چهارسوی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه رفت، نمونه‌ای شاخص از مواجهه آگاهانه با این دشواری است.

عباسی با انتخابی جسورانه، روایت را به یک شیء ـ مشک آب ـ واگذار می‌کند؛ شیئی که نه حضوری ماهوی، بلکه حضوری معنوی دارد و از خلال آن، مخاطب مسیر تکوین، زیست و سرانجامش را تا روز تاسوعا و قرار گرفتن بر دوش حضرت عباس (ع) دنبال می‌کند.

این روایت نمادین، نمایش را از بازگویی صرف واقعه تاریخی فراتر می‌برد و آن را به تأملی درباره فرجام، معنا و برتری عاقبت نیک بر خاستگاه و مسیر زیست بدل می‌سازد.

متن، هم‌زمان با بازآفرینی فضای کربلا، هشداری تاریخی نیز در خود دارد و با اشاره به تنهایی امام حسین (ع) و کمبود نیروی انسانی و تجهیزات، یادآور می‌شود که حتی حضور سرداری بزرگ، بدون پشتوانه لازم، نمی‌تواند مانع شکست شود.

در سطح اجرا، ویدا موسوی با اتکا به بازیگردانی دقیق سعید یزدانی، بار کامل نمایش را بر دوش می‌کشد و در حدود 50 دقیقه، با کنترل بیان و بدن، تمرکز مخاطب را حفظ می‌کند.

استفاده از گروه فرم در کنار پرسوناژ اصلی نیز به‌درستی در خدمت تقویت لایه‌های معنایی و بصری اثر قرار گرفته است.

«نقل سرخ» به‌عنوان یکی از معدود آثار مذهبی جشنواره چهل‌وچهارم، نشان می‌دهد که مونولوگ، اگر با درک درست از فرم، متن و اجرا همراه شود، همچنان می‌تواند واجد عمق، تأثیرگذاری و ظرفیت تحلیلی باشد.

انتهای پیام/