این کارشناس مسائل غرب آسیا، معتقد است تحولاتی که طی کمتر از 48 ساعت در شرق سوریه رخ داد و به کاهش قابل‌توجه قلمرو نیروهای قسد انجامید، نتیجه یک فرآیند ناگهانی نبود، بلکه محصول یک پروژه از پیش طراحی‌شده بود.

به گفته او، دو استان راهبردی حسکه و دیرالزور در این بازه زمانی به‌طور کامل تحت سیطره حکومت انتقالی مستقر در دمشق قرار گرفتند و نقطه عطف این تحولات، ورود یک نیروی نظامی تازه‌ساز با عنوان «ارتش عشایر عربی» به میدان بود.

به باور مجیدی، این پروژه حدود پنج تا شش ماه پیش کلید خورد و از همان زمان، روند سازماندهی عشایر عرب شرق سوریه آغاز شد؛ عشایری که عمدتاً خاستگاهشان در غرب فرات بود اما به‌دلیل پیوندهای خویشاوندی و طایفه‌ای، در شرق فرات نیز شبکه نفوذ و ظرفیت بسیج داشتند.

او تأکید می‌کند که این نیروها در قالب دو محور عملیاتی وارد عمل شدند: محور شمالی در استان رقه و محور جنوبی در استان دیرالزور، که هماهنگی میان آن‌ها نقش مهمی در سرعت تحولات داشت.

این کارشناس مسائل غرب آسیا نقش ترکیه را در شکل‌گیری و پیشبرد این روند تعیین‌کننده می‌داند و تصریح می‌کند که آنکارا از حدود شش ماه پیش این پروژه را فعال کرده بود.

به گفته مجیدی، در مراحل اولیه، ابهام درباره حامی اصلی این طرح باعث نگرانی آمریکایی‌ها شد و حتی گمانه‌زنی‌هایی درباره دخالت مخالفان جولانی یا بازیگرانی با رویکرد ضدآمریکایی مطرح بود؛ با این تصور که هدف، جلوگیری از نزدیکی و همگرایی میان آمریکا و جولانی است. با این حال، تحولات میدانی اخیر نشان داد که این پروژه به‌طور مشخص تحت هدایت ترکیه قرار داشته و اکنون وارد فاز عملیاتی شده است.

مجیدی در تشریح ساختار «ارتش عشایر عربی» توضیح می‌دهد که این نیرو از دو شاخه اصلی تشکیل شده است. در شاخه جنوبی، مستقر در استان دیرالزور، چهره‌هایی مانند ابو احمد زکور، ابو حاتم شقرا—فرمانده احرار شرقیه و ارشد نظامی شرق سوریه—و نواف البشیر نقش‌آفرینی می‌کنند؛ فردی که سابقه همکاری با محور مقاومت نیز در کارنامه‌اش دیده می‌شود.

در شاخه شمالی، فعال در استان رقه، نیز مصطفی سیجری، عبدالرحمان سلامه—که حکم استانداری رقه را از سوی جولانی دریافت کرده است—و عزام غریب، استاندار فعلی حلب و فرمانده سابق جبهه شامیه، در رأس قرار دارند.

 در مجموع به نظر می‌رسد شاخه شمالی این تشکیلات به‌طور کامل از مهره‌های همسو با ترکیه تشکیل شده و «ارتش عشایر عربی» به‌ویژه در محور شمالی، در قالب یک سازوکار نیابتی برای آنکارا عمل می‌کند؛ سازوکاری که توانست در مدت‌زمانی کوتاه، موازنه قدرت در شرق سوریه را به‌طور بنیادین تغییر دهد.

انتهای پیام/