به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، شب گذشته، در تماشاخانه ایرانشهر، مخاطبان چهل و چهارمین جشنواره تئاتر فجر، شاهد اجرایی بودند که قلبشان را لرزاند. «تن در تن تهران»، نمایشی که علی پیمان‌دوست با هنرمندی تمام کارگردانی کرده بود، نه فقط یک روایت تاریخی، بلکه یک حماسه انسانی بود.

این نمایش که در دو سانس 17 و 20 در سالن ناظر زاده کرمانی روی صحنه رفت، داستان دو نیروی پدافند هوایی ارتش، درگیر در آن روزهای سخت جنگ 12 روزه در آغوش پایتخت، عاشقانه از خاکشان دفاع می‌کردند، با چنان ظرافت و عمقی در صحنه بازگو شد که گویی خود مخاطب در میان آن لحظات نفس‌گیر ایستاده‌ است.

پیمان‌دوست این روایت تاریخی را نه تنها به شکلی مستندگونه، بلکه با تلفیقی از واقعیت و خیال، به دنیایی سوررئال پیوند زده بود. در این میان، اسطوره کهن آرش کمانگیر، نمادی از ایثار و جانفشانی، در کنار تصویری از یک زن که با شکوه و وقار، ایران خانم را تداعی می‌کرد، به این حماسه ابعادی اسطوره‌ای و جاودانه بخشیده بود.

صحنه، با آن قفس نمادین و لاین تاریخی کرمی‌رنگ، فضایی وهم‌آلود و در عین حال زیبا خلق کرده بود. بازیگران، هر یک با تمام وجود در نقش‌های خود فرو رفته بودند و توانستند احساسات و دردهای این نیروهای وطن‌پرست را به شکلی ملموس به تماشاگر منتقل کنند. همچنین بازیگران، هر یک با تمام وجود و با درکی عمیق از نقش‌هایشان، در کاراکترهایشان فرو رفته بودند. آن‌ها نه تنها دیالوگ‌ها را ادا می‌کردند، بلکه احساسات و دردهای این نیروهای وطن‌پرست را با صداقت و قدرت به نمایش می‌گذاشتند.

با وجود تمام نکات مثبتی که ذکر شد، نمی‌توان از برخی کاستی‌ها نیز چشم‌پوشی کرد که می‌توانستند از غنای تجربه تماشاگر بکاهند. عدم هماهنگی بخش فنی با بازیگران، نکته‌ای بود که چندباری در طول اجرا به چشم خورد و ناگزیر حواس مخاطب را پرت می‌کرد. این ناهماهنگی‌ها، به ویژه در زمینه نور و موسیقی، گاهی با صحنه‌ای که در آن لحظه در جریان بود، همخوانی نداشت و این گسست، هرچند کوتاه، اما تأثیرگذار بود.

نکته قابل توجه این بود که حتی خود بازیگران نیز، پس از دو بار عدم هماهنگی نور و موسیقی با صحنه‌ای که در آن حضور داشتند، دچار اضطراب می‌شدند. این امر، کاملاً طبیعی است؛ چرا که بازیگر برای ارائه بهترین عملکرد خود، نیازمند فضایی یکپارچه و بدون اختلال است. این اضطراب، هرچند که با مهارت و تجربه بازیگران در ادامه اجرا مدیریت می‌شد، اما می‌توانست بر تمرکز و حس و حال آن‌ها تأثیر بگذارد و لحظاتی، از عمق و قدرت انتقال احساسات بکاهد.

در پایان باید گفت، «تن در تن تهران» تجربه‌ای فراموش‌نشدنی بود. اثری که نه تنها سرگرم‌کننده، بلکه آموزنده نیز بود. پیمان‌دوست با این اثر، نشان داد که چگونه می‌توان با نگاهی نو و خلاقانه، داستان‌های تاریخی را به زبانی تازه و جذاب برای نسل‌های امروز روایت کرد.

انتهای پیام/