به گزارش خبرنگاراقتصادی خبرگزاری تسنیم, در حالی که دولت چهاردهم سکان اجرایی کشور را به دست گرفته است، بازخوانی پرونده موفق احیای نزدیک به 9000 واحد راکد در دولت سیزدهم، یک ضرورت راهبردی را پیش روی سیاست‌گذاران جدید قرار می‌دهد؛ تداوم مسیری که توانست امید را به سفره کارگران بازگرداند، اکنون در انتظار تصمیمات کلان برای گره‌گشایی از واحدهای باقیمانده‌ای همچون «روغن جهان» و «پویانخ» است.
تولید داخلی، ستون فقرات استقلال اقتصادی و کلید حل معضل تورم و بیکاری است. در سال‌های اخیر، تمرکز بر احیای ظرفیت‌های موجود به جای ایجاد زیرساخت‌های جدیدِ هزینه‌بر، به عنوان یک راهبرد هوشمندانه شناخته شد. در همین راستا، در دولت سیزدهم تحت عنوان «نهضت احیای واحدهای اقتصادی»، نزدیک به 9000 کارخانه و بنگاه تولیدی که بسیاری از آن‌ها بیش از یک دهه در رکود بودند، مجدداً در مدار تولید قرار گرفتند.

این اقدام نه تنها سرمایه‌های ملی را از زنگ‌زدگی نجات داد، بلکه بازگشت هزاران کارگر به خطوط تولید را به دنبال داشت. اکنون این سوال مطرح است که دولت چهاردهم چگونه می‌تواند این میراث را حفظ کرده و مطالبات زمین‌مانده در این حوزه را پاسخ دهد؟

پرونده‌های باز؛ از زنجان تا ایلام

علیرغم موفقیت‌های آماری در سنوات گذشته، هنوز لکه‌های سیاهی از تعطیلی بر نقشه صنعتی کشور دیده می‌شود که چشم‌انتظار تدبیر دولت جدید هستند. «کارخانه روغن جهان» در زنجان، یکی از این موارد است. این واحد که در شهریور 1401به دلیل مشکلات مالی تعطیل شد، 73کارگر را خانه‌نشین کرد. در شرایطی که تامین کالاهای اساسی و خوراکی از اولویت‌های اصلی دولت چهاردهم است، بازگشایی این واحد می‌تواند علاوه بر رفع کمبودهای بازار، امنیت شغلی را به کارگران باسابقه آن بازگرداند.

در نقطه‌ای دیگر، کارخانه «پویانخ» ایلام تصویری از چالش‌های پیچیده کارگری را به نمایش می‌گذارد. توقف تولید در این واحد خصوصی، نه‌تنها کارگران را با ماه‌ها معوقات مزدی و بیمه‌ای روبرو کرده، بلکه پرونده‌ای باز از 7سال مابه‌التفاوت حقوق را روی میز گذاشته است. استمداد کارگران این واحد از قوه قضائیه، نشان‌دهنده نیاز مبرم به همکاری میان‌دستگاهی در دولت فعلی برای حل گره‌های بخش خصوصی است.

*پروژه‌های نیمه‌تمام و بارقه‌های امید

تکمیل زنجیره تولید، مکملِ نهضت احیاست. در اردبیل، پروژه «فولاد الماس آرتاویل» پس از 5سال هنوز در مرحله احداث باقی مانده است. جوانان جویای کار منطقه، اتمام این پروژه را راه گریزی از بیکاری می‌دانند؛ مطالبه‌ای که توجه ویژه وزارت صنعت در دولت چهاردهم را می‌طلبد تا سرمایه‌گذاری‌های انجام شده به ثمر بنشیند.

البته در همین مسیر، موفقیت‌های کوچکی همچون احیای واحد لبنیات شهرستان گرمی پس از 20سال تعطیلی، نشان می‌دهد که اگر اراده مدیریتی وجود داشته باشد، حتی قدیمی‌ترین قفل‌ها نیز باز می‌شوند. بازگشت 5کارگر به این واحد، اگرچه عدد بزرگی نیست، اما نمادی از امکان‌پذیر بودن «بازگشت به تولید» در سخت‌ترین شرایط است.

بنابراین گزارش, دولت چهاردهم در حالی فعالیت خود را ادامه می‌دهد که تجربه دولت سیزدهم در احیای 9000واحد، یک الگوی عملیاتی پیش روی آن قرار داده است. کارشناسان معتقدند برای حفظ این شتاب، دولت جدید باید ثبات بخشی به هزینه‌های تولید، از جمله ارز و مواد اولیه که پیش‌تر به عنوان ترمز تولید عمل کرده‌اند. تعامل با قوه قضائیه، برای حل و فصل پرونده‌های حقوقی و بدهی‌های بانکی واحدهایی نظیر پویانخ.تسهیلگری در تامین سرمایه در گردش؛ برای جلوگیری از تعطیلی مجدد واحدهایی که تازه به مدار بازگشته‌اند.

احیای تولید داخلی تنها یک عدد در گزارش‌های دولتی نیست؛ بلکه بازگشت کرامت به زندگی کارگرانی است که در انتظار شنیدن صدای چرخ‌دنده‌های کارخانه‌های نیمه‌تعطیل هستند. استمرار «نهضت احیا» در این دولت، می‌تواند آزمونی جدی برای تحقق وعده‌های حمایت از معیشت و رونق تولید باشد.

انتهای پیام/