به گزارش خبرگزاری تسنیم، تغییر ناگهانی شکل برگزاری لیگ برتر والیبال ایران به حالت متمرکز در تهران، آن هم در میانه فصل، تصمیم جنجالی و چالش‌برانگیزی است که با هدف اولویت‌بندی بین «کیفیت فنی» و «شرایط اضطراری» گرفته شده است.

مزایای برگزاری متمرکز مسابقات را می‌توان به عوامل زیر خلاصه کرد: 

کاهش هزینه‌های لجستیک و سفر: با توجه به وضعیت اقتصادی و هزینه‌های سرسام‌آور بلیت هواپیما و هتل در شهرهای مختلف، تجمیع بازی‌ها در تهران بار مالی سنگینی را از دوش باشگاه‌های خصوصی برمی‌دارد.

مدیریت بهتر سلامت بازیکنان: با حذف سفرهای طولانی و مداوم، خستگی ناشی از پرواز و جابه‌جایی کاهش یافته و ریسک آسیب‌دیدگی بازیکنان کلیدی (به دلیل ریکاوری بهتر) کمتر می‌شود.

تمرکز نظارتی و داوری: برگزاری مسابقات در تهران امکان نظارت دقیق‌تر سازمان لیگ بر کیفیت داوری، استفاده از تکنولوژی‌هایی مثل ویدیوچک و کنترل مسائل انضباطی را تسهیل می‌کند.

سهولت در پخش زنده: تمرکز بازی‌ها در پایتخت، دسترسی صداوسیما و شبکه‌های اینترنتی به تمامی مسابقات را تضمین می‌کند که برای جذب اسپانسر توسط باشگاه‌ها حیاتی است.

معایب برگزاری متمرکز دیدارهای لیگ را هم می‌توان به شرح زیر برشمرد: 

مرگ شور و اشتیاق در شهرستان‌ها: بزرگترین ضربه این تصمیم به شهرهایی مثل گنبد، گرگان و اردکان است که والیبال با خون مردمشان عجین شده است. محروم کردن هواداران پرشور شهرستانی از تماشای بازی تیمشان، باعث کاهش محبوبیت عمومی والیبال می‌شود.

از بین رفتن عدالت میزبانی: تیم‌هایی که روی حمایت هواداران خود حساب کرده بودند (مانند پاس گرگان و گنبد یا چادرملو)، حالا مزیت اصلی خود یعنی «فشار تماشاگر بر حریف» را از دست می‌دهند. در مقابل، تیم‌های تهرانی بدون هیچ جابه‌جایی و در خانه خود به میدان می‌روند که نوعی بی‌عدالتی ورزشی است.

کاهش جذابیت بصری و اتمسفر مسابقات: سالن‌های تهران معمولاً برای بازی‌های خنثی (بدون تماشاگر اختصاصی) سرد و بی‌روح هستند. این موضوع کیفیت محصول رسانه‌ای لیگ را کاهش می‌دهد.

فشار بر زیرساخت‌های تهران: برگزاری مسابقات 14 تیم به صورت متمرکز، فشار زیادی به کف‌پوش سالن‌ها و کیفیت تمرینات وارد می‌کند که می‌تواند در درازمدت کیفیت فنی بازی‌ها را فرسایشی کند.

رای مثبت تیم‌هایی مثل استقلال گنبد یا پاس گرگان که خود قطب تماشاگر هستند، نشان‌دهنده یک واقعیت تلخ است؛ بحران مالی یا مشکلات لجستیکی به قدری جدی بوده که این تیم‌ها ترجیح داده‌اند از حق میزبانی و حمایت هوادارانشان بگذرند تا هزینه‌های خود را مدیریت کنند.

اگر این تصمیم صرفاً برای «سلامت بازیکنان» باشد، یک مُسکِن کوتاه‌مدت است؛ اما اگر ناشی از ناتوانی در مدیریت سفرهای تیم‌ها باشد، نشان‌دهنده ضعف ساختاری در برنامه‌ریزی لیگ خواهد بود.

انتهای پیام/