به گزارش گروه امام و رهبری خبرگزاری تسنیم، جعفر علیان‌نژادی در یادداشتی «جستاری در نشانه‌های دوستی و ایمان اباذری» نوشت: با عنوان خشونت ته‌مانده غضب و اقتدار میوه محبت است. دشمن خشونت می‌و‌رزد اما دوست استقامت می‌کند. دشمن عصبانی می‌شود اما دوست استواری می‌کند. دشمن وادار به خشم می‌شود، دوست ابتکار در عمل دارد.

گاهی تفکیک دوست از دشمن، از آنچه در ابتدای امر‌، کاری آسان به نظر می‌رسد، سخت و پیچیده می‌شود. علی الخصوص در فتنه‌ها. در این وضعیت دو حالت پیش می‌آید: گاهی جهت دشمن گم شده و گاهی از آن بدتر، جای دوست و دشمن عوض می‌شود.

در حالت اول، یعنی گم شدن جهت دشمن، دوست هنوز دوست دانسته می‌شود اما جهت اقداماتش لزوماً علیه دشمن نیست، او بخاطر گیجی، تحلیل غلط، بی‌اطلاعی، کم‌تجربگی و خامی، چه بسا ممکن است جهت تیربار را سمت خودی‌ها گرفته و در زمین بازی دشمن بغلتد.

در حالت دوم، دشمن موفق می‌شود، ولو چند لحظه، دوست را تبدیل به پیاده‌نظام خود کرده و خود را هم‌جبهه او جلوه دهد. این اتفاق حاصل گم‌کردن جهت دشمن نیست، بلکه نتیجه دوست‌پنداری دشمن و حاصل تعویض جای عقل و احساس است.

به این ترتیب مسأله اصلی ما در کوران فتنه‌ای نظیر فتنه آمریکایی اخیر، قدرت و توانایی شناخت دوست و دشمن است. در ابتدای این جستار، به برخی نشانه‌های تفکیک دوست از دشمن اشاره کردم اما تشخیص خود این نشانه‌ها نیز در فضای غبارآلود فتنه سخت می‌شود. نیاز به نور یا شاخص یا جهت‌نما یا دیده‌بان وجود دارد.‌

پیچیدگی تشخیص با وجود این علائم، ساده‌تر می‌شود، گم‌کشتگان تحلیلی خود را پیدا می‌کند و حول آن علامت گرد می‌آیند. جبهه‌بندی‌ها مجدد شکل درست خود را پیدا می‌کند و نشانه‌های دوستی و دشمنی معنادار می‌شود. حالا هر کسی می‌تواند بفهمد چرا دشمن چنین عمل می‌کند و چرا دوست باید چنان عمل کند.

پیاده‌نظام مغرض یا همدلان غافل دشمن، حول این شاخص یا علامت و محور گرد نمی‌آیند، تنها وقتی به خود می‌آیند که نشانه‌های دوستی، یعنی اقتدار، استقامت، استواری و ابتکار عمل و پیروزی را در جبهه دوستی، حس کنند. برخی از آنها مخاطب جلوه سخت اقتدار شده و برخی مواجه با جلوه نرم آن می‌شوند.

اما همه حرف این جستار آن است که حس پیروزی جبهه دوستی باید فراگیر شده تا نشانه‌هایش شناخته شود. اما اگر در چنین وضعیت نصر و فتحی، دشمن همچنان در چشم تحلیل‌گران و نخبگان جبهه دوست، بزرگ‌نمایی شود، مجددا نشانه‌های دوستی کدر شده و چه بسا جهت‌گیری برخی دوستان نیز عوض شود. همینطور ممکن است ناخواسته پیاده‌نظام دشمن جرئت پیدا کرده و بر خطای خود اصرار ورزد.

اشعار و ابرام و اقرار به پیروزی ملت نیاز اساسی جامعه امروز است. از این منظر ایمان ابوذری یعنی مردم به صورت دسته‌جمعی و در شعاع پیرامونی، تا سر حد ممکن نشانه‌های دوستی را رواج بدهند. در دوره‌ای قرار داریم که نیاز به توزیع دسته‌جمعی معنا داریم. شیوه‌های فردی ابوذرگونه کارکرد اندکی دارد و باید برای آنکه صلاح دوستی و محبت سراسر جامعه را فرا بگیرد، اراده و عزم بیانگری عمومی فراگیر شود.

انتهای پیام/