به گزارش خبرگزاری تسنیم از پرند، در شامگاه پنجشنبه 18 دی‌ماه ، حادثه‌ای که قلب هر انسان آزاده‌ای را به درد آورد، مصلای بزرگ شهر پرند که سال‌ها به عنوان نگین مذهبی و فرهنگی این شهر جدید شناخته می‌شد، طعمه حریق کینه‌توزانه عده‌ای آشوب‌طلب شد. تصاویر گویای این است که شعله‌های سرکش آتش که از گنبد و دیوارهای این مکان مقدس زبانه می‌کشید. این اقدام سازمان‌دهی شده، فراتر از یک تخریب اموال عمومی، حمله‌ای مستقیم به باورها و مقدسات مردمی بود که این مکان را پناهگاه معنوی خود می‌دانستند.

عمق فاجعه زمانی آشکارتر می‌شود که بدانیم در این آتش‌سوزی تعمدی، ده‌ها جلد کلام‌الله مجید، کتب ادعیه و مفاتیح‌الجنان در آتش کینه اغتشاشگران سوخت و خاکستر شد. سوزاندن قرآن کریم، به عنوان مقدس‌ترین کتاب آسمانی مسلمانان، خط قرمزی است که عبور از آن، ماهیت ضد دینی و ضد فرهنگی جریان آشوب را بدون هیچ روتوشی به نمایش گذاشت. این اقدام یادآور رفتارهای قرون وسطایی و یا اقدامات گروه‌های تکفیری است که دشمنی خود را نه با سیاست‌ها، بلکه با اصل دین و معنویت ابراز می‌دارند. سکوت در برابر سوزاندن کتاب خدا، معنایی جز رضایت به اضمحلال اخلاق و انسانیت ندارد.

مصلای پرند تنها یک محل برای اقامه نماز نبود، این مکان مقدس به عنوان قطب فعالیت‌های فرهنگی، اجتماعی و مذهبی شهر پرند، سال‌ها مامن و پناهگاه شهروندان بود. تمامی امکانات داخلی مصلی، از سیستم‌های صوتی و تصویری گرفته تا کتابخانه و تجهیزات برگزاری مراسمات ملی و مذهبی، که با سرمایه‌های مردمی و بیت‌المال تهیه شده بود، در این آتش‌سوزی به طور کامل از بین رفت. نابودی این زیرساخت‌ها، ضربه‌ای سنگین به پیکره فرهنگی شهری است که نیازمند توسعه فضاهای مذهبی بود، نه تخریب اندک داشته‌های موجود.

این حادثه تلخ، بار دیگر ضرورت مرزبندی شفاف میان «اعتراض» و «اغتشاش» را برجسته کرد. هیچ منطق سلیمی نمی‌پذیرد که آتش زدن خانه خدا و سوزاندن قرآن، راهکاری برای بیان مطالبات باشد. کسانی که با کوکتل مولوتف به جنگ محراب و منبر می‌روند، نه دلسوز مردم‌اند و نه خواهان پیشرفت کشور؛ بلکه پیاده‌نظام جریانی هستند که موجودیت ایران اسلامی و یکپارچگی اعتقادی آن را نشانه رفته‌اند. تخریب مسجد جامع پرند، سندی غیرقابل انکار بر این واقعیت است که جریان آشوب، هیچ نسبتی با تمدن و فرهنگ ایرانی اسلامی ندارد.

از سوی دیگر، واکنش افکار عمومی و ساکنان شهر پرند به این هتک حرمت، آمیزه‌ای از بهت، اندوه و خشم انقلابی بود. مردمی که شاهد بودند چگونه مکان عبادت و آرامششان در آتش جهل عده‌ای مزدور می‌سوزد، بیش از پیش بر حقانیت مسیر انقلاب و لزوم برخورد قاطع با مخلان امنیت تاکید کردند. سوختن امکانات مصلی اگرچه خسارتی مادی و سنگین محسوب می‌شود، اما خسارت معنوی ناشی از هتک حرمت مقدسات، زخمی است که تنها با برائت جستن از عاملان و آمران این جنایت و بازسازی باشکوه‌تر این مکان مقدس التیام می‌یابد.

در پایان باید تصریح کرد که آتش زدن مصلای پرند، اگرچه با هدف ایجاد رعب و وحشت و تضعیف پایگاه‌های دینی صورت گرفت، اما در عمل موجب بیداری بیشتر وجدان‌های خفته و رسوایی مدعیان دروغین حقوق بشر شد. تاریخ گواهی خواهد داد که در دوره‌ای که عده‌ای با شعارهای فریبنده به میدان آمدند، دستاوردشان چیزی جز خاکستر کردن قرآن و مسجد نبود. این مصلی دوباره و زیباتر از پیش ساخته خواهد شد، اما لکه ننگ این توحش فرهنگی تا ابد بر پیشانی طراحان و مجریان این سناریوی شوم باقی خواهد ماند.

انتهای پیام/