به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم ، صبح امروز اول اسفندماه، نشست خبری نمایش «پلکان» در سالن کنفرانس مجموعه تئاترشهر برگزار شد و هادی مرزبان کارگردان این اثر نمایشی به سؤالات خبرنگاران پاسخ داد.

مرزبان در ابتدای این نشست گفت: اولین نمایشی که مرا با دنیای رادی آشنا کرد، نمایش‌نامه «پلکان» بود. من رادی را از زمان دانشجویی دوست داشتم، اما چون او را ندیده بودم، ترس از نزدیک شدن به او را داشتم. در زمستان 62 اولین بار اکبر رادی را دیدم که با توجه به جثه کوچکش روح بزرگی داشت و پی‌ریزی ربع قرن من با رادی شروع شد. او در تمام کارهایم از تمرین تا اجرا چندبار می‌آمد و من استفاده لازم را از او می‌کردم، این نویسنده بزرگ برای تمام عمر معلم من بود.

وی در خصوص کسانی که معتقدند متن‌های رادی کهنه شده و کار کردنش تکراری و ملال‌آور است، گفت: روی سخنم با کسانی است که پشت چشم نازک می‌کنند به کارهای رادی؛ به اعتقاد من رادی برای تمام زمان‌ها و مکان‌ها می‌نویسد و کسانی که می‌گویند کارهای او کهنه است روح اصلی آثار رادی را درک نکرده‌اند. آثار این نوسنده بزرگ تئاتر ایران ارتباط عمیقی با جامعه دارد. متن صحنه پنجم نمایش «پلکان» انگار همین دیروز نوشته شده است، در حالی که سال 63 هم مخاطب همین‌گونه فکر می‌کرد. ذره‌بین رادی در جامعه خوب کار می‌کند.

مرزبان در پاسخ به این سوال که آیا مدت زمان اجرای نمایش برای مخاطب سخت است؟ پاسخ داد: ریتم نمایش‌نامه‌های اکبر رادی خاص است و بعد از 12 اثر که از آثار او کار کرده‌ام، ریتم و زبانش را خوب می‌فهمم. مدت اجرای نمایش «پلکان» سه ساعت بود، اما ما آن را به دو ساعت و پانزده دقیقه رسانده‌ایم و در کار طوری عمل کرده‌ایم که تماشاگر خسته نشود. این یک قرارداد نانوشته بین من و مخاطب است.

کارگردان نمایش «پلکان» با تاکید بر این نکته که نسبت به دیالوگ در تئاتر تجاوز صورت گرفته است، گفت: در کشور ما به دیالوگ تئاتر تجاوز می‌شود، در حالی که دیالوگ یکی از ارکان تئاتر است و تئاتر عصمتی دارد که در حال از بین رفتن است. اعتقاد من بر این است که تئاتر باید بوی کاهگل بدهد و گاهی اوقات به دیدن نمایش‌هایی می‌روم که واقعاٌ نمی‌فهمم چه می‌گویند.

مرزبان در رابطه با حمایت مرکز هنرهای نمایش اظهار داشت: هر چه به تئاتر پول بدهند حقش است؛ نمی‌دانم چرا در مرکز هنرهای نمایشی یک بام و هشت هوا وجود دارد. روزی که کار را شروع کردم با خودم فکر کردم حتما به اندازه کسانی که پول زیادی را بابت اجرا می‌گیرند هستم و قادر آشنا به من قول حمایت دادند که «برو من هستم» و تنها لطفی که کردند نگذاشتند دکور کار ناقص بماند و با کلمه «درست می‌شود» ما را سر گور خالی به گریه انداختند. من به خاطر این نمایش‌نامه دیگر با مرکز هنرهای نمایشی کار نخواهم کرد مگر این‌که همان‌قدر که به بقیه بودجه می‌دهند به ما هم بدهند. مطمئن باشید به خاطر یک عده تئاتر را ترک نمی‌کنم.

انتهای پیام/