به گزارش خبرگزاری تسنیم، آیا ممنوعیت ورود محجبه‌ها به مدارس فقط به معنای محروم‌کردن زنان محجبه از تحصیل است؟ آیا وقتی دختری برای ورود به مدرسه ناچار می‌شود روسری‌اش را بردارد، تنها یکی از حقوق فردی او نادیده گرفته شده است؟

محدودیت و ممنوعیت  حجاب در مدارس جمهوری آذربایجان، بار دیگر بحث درباره حق تحصیل و به طور کلی حقوق زنان را برجسته کرده است. این‌ها بی‌تردید ابعاد مهم ماجرا هستند، اما تمام آن نیستند. در پس این اتفاق، لایه دیگری وجود دارد که کمتر به آن توجه می‌شود؛ لایه‌ای که به مسئله حضور اجتماعی دین مربوط است.

حجاب یکی از آشکارترین صورت‌های بروز و ظهور اسلام در زندگی روزمره است. دین تنها در باورهای درونی افراد خلاصه نمی‌شود، بلکه در مناسک، نمادها و رفتارهای اجتماعی نیز حضور پیدا می‌کند. مسجد، صدای اذان و آیین‌های مذهبی، هرکدام به شکلی حضور اسلام را در جامعه نمایان می‌سازند. اما حجاب از این جهت ویژگی متفاوتی دارد که حضور آن به زمان یا مکان مشخصی محدود نیست. مسجد در مکانی معین قرار دارد، صدای اذان در ساعت‌هایی مشخص شنیده می‌شود و بسیاری از مناسک مذهبی در موقعیت‌هایی خاص برگزار می‌شوند؛ اما حجاب همراه با زنان مسلمان در جریان زندگی روزمره حضور دارد؛ در خیابان، مدرسه، دانشگاه، محل کار و دیگر عرصه‌های اجتماعی. به همین دلیل، حجاب را می‌توان یکی از مستمرترین و مرئی‌ترین جلوه‌های حضور اجتماعی اسلام دانست.

از این منظر، ممنوعیت حجاب صرفاً محدودکردن نوع پوشش زنان نیست، بلکه به معنای محدودکردن یکی از صورت‌های مهم ظهور اجتماعی دین است. وقتی حضور زنان محجبه در یک نهاد عمومی به کنارگذاشتن حجاب مشروط می‌شود، در واقع یکی از نشانه‌های آشکار حضور اسلام از آن عرصه کنار گذاشته می‌شود.

اما چرا این موضوع اهمیت دارد؟ زیرا دین برای آنکه به‌مثابه یک واقعیت اجتماعی تداوم پیدا کند، به امکان بروز و ظهور در زندگی جمعی نیاز دارد. دین  از طریق مناسک، رفتارها و تجربه‌های مشترک، در جامعه حضور پیدا می‌کند و بازتولید می‌شود. اگر این امکان به‌تدریج محدود شود، حیات اجتماعی دین نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

نکته مهم‌تر آن است که حیات اجتماعی و حیات فردی دین از یکدیگر مستقل نیستند. باورهای دینی افراد در خلأ شکل نمی‌گیرند. همان‌طور که اعتقادات فردی در رفتارها و مناسک اجتماعی ظهور پیدا می‌کنند، حضور اجتماعی دین نیز به حفظ و تقویت همان اعتقادات کمک می‌کند. از این رو، محدودشدن مستمر امکان ظهور اجتماعی دین می‌تواند  بر تداوم باورهای فردی و انتقال آن‌ها به نسل‌های بعد نیز تأثیر بگذارد.

از این منظر، محدودیت حجاب در مدارس آذربایجان را باید فراتر از مسئله حقوق زنان دید. چنین محدودیتی، علاوه بر حقوق فردی زنان مسلمان، امکان حضور یکی از جلوه‌های مهم اسلام در زندگی اجتماعی را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.

دین برای زنده‌ماندن، تنها به باورمندانی که در خلوت خود به آن ایمان دارند نیاز ندارد؛ بلکه باید بتواند در جامعه دیده شود، زیسته شود و حضور داشته باشد. زیرا دینی که امکان نفس‌کشیدن در حیات اجتماعی را از دست بدهد،  در حیات فردی مؤمنان نیز نفس هایش به شماره خواهد افتاد.

بنابراین، برای محدودکردن حیات یک دین، همیشه لازم نیست اعتقاد به آن ممنوع شود؛ گاهی کافی است راه‌های حضور آن در زندگی روزمره بسته شوند.

یادداشت از: ریحانه سادات گرامی

انتهای پیام/