خبرگزاری تسنیم ـ بهروز دلاور*؛ تاریخ ایران، روزهای تلخ و شیرین بسیاری را به خود دیده است؛ روزهایی که گذشتند و گاه در غبار زمانه به فراموشی سپرده شدند. اما میان این روزها، برخی نقاط عطف، چنان عمیق بر جان تاریخ نشسته‌اند که نه تنها مسیر زمان را تغییر داده‌اند؛ بلکه به سرچشمه هویت و اراده ملت بدل گشته‌اند. پانزدهم خرداد 1342، یکی از همین روزهاست. روزی که نه تنها در تقویم‌ها، بلکه در حافظه جمعیِ ملت ایران، نقطه‌ عطفی برای «بیداری» و «برانگیختگی» است.

اعتراض خیابانی یا رسالت عمومی

15 خرداد، صرفاً یک «اعتراضی خیابانی» نبود؛ بلکه «شکوفاشدن یک بیداریِ درونی» بود؛ روزی که ایمان، از غلتیدن در پستویِ جان، به «رسالتی عمومی» بدل گشت و ملتی را «مبعوث» ساخت.

ایمانِ خروش‌آفرین

پیش از آن روز، جامعه ایران در التهابِ تصمیماتِ سیاسیِ دولتِ وقت بود؛ اما آنچه این التهاب را به «خروش» بدل کرد، صرفاً تحلیل‌های سیاسی یا نارضایتی‌های اقتصادی نبود، بلکه «ایمان» بود. ایمانی که در سال‌های طولانی، همچون بذری در دلِ مردم نهادینه شده بود و اکنون، در مواجهه با یک «ناصوابِ بزرگ»، زمانِ شکفتنش فرا رسیده بود. این ایمان، نه صرفاً یک باورِ قلبی، بلکه یک «هویتِ ملی» بود؛ هویتی که به انسان می‌گفت «تو در برابر حق، مسئولیت داری». وقتی حکومت، حریمِ مقدسات را زیر پا گذاشت، آن «ایمانِ خفته»، دیگر تابِ سکون نداشت؛ «حق و باطل»، از ذهن به صحنه آمد و مردم، خود را نه تابع یک حکومت، که امتی یافت که «وظیفه ایستادگی» بر دوششان نهاده شده است. این «ایمان»، موتورِ محرکه اصلیِ 15 خرداد بود.

 15 خرداد، تجلی بعثت درونی مردم

حادثه 15 خرداد، تجلیِ بعثت مردم در ساحتِ تاریخِ اجتماعیِ ایران بود. این «برانگیختگی»، نه امری تصادفی، که نتیجه انباشتِ معنوی و روحیِ ملت بود. چگونه این «بعث» رخ داد؟ زمانی که «ایمان»، از انزوایِ فردی خارج شده و با «خطری عمومی» مواجه گشت، دیگر نمی‌توانست در چارچوبِ «عباداتِ شخصی» باقی بماند. گویی روحِ ملت، «رسالتی» جدید یافته بود؛ رسالتی که وظیفه‌اش، «ایستادگی در برابرِ ظلم» و «حاکمیت توحید» بود. این «بعثِ درونی»، مردم را به «فاعلانی» بدل کرد که خود، سرنوشتِ خویش را رقم می‌زنند. آنها دیگر نه به دنبالِ «اصلاحِ جزئی»، که به دنبالِ «تجدیدِ پیمانِ هویتی» بودند؛ پیمانی که در آن، «ایمان ملی» به «حوادث سیاسی» هویت بخشید.

ملت مبعوث و قدرت تغییر مسیر تاریخ

پانزدهم خرداد 1342، در تاریخِ ایران، نه یک «حادثه»، بلکه یک «تجلی» بود؛ تجلیِ «قدرتِ ایمانی» که ملتی را «مبعوث» کرد. این قیام، به ما آموخت که ریشه تحولاتِ عمیقِ اجتماعی، نه در معادلاتِ صرفِ سیاسی، بلکه در «باطنِ انسان‌ها» نهفته است. «بعثِ درونیِ» مردم در آن روز، نشان داد که وقتی ایمان، به «رسالت» بدل می‌شود، دیگر اراده هیچ قدرتی نمی‌تواند مانعِ «برخاستنِ حق» گردد. 15 خرداد، میراثِ ماندگارِ این «بعثِ جاودان» است؛ یادآوریِ همیشگی که هر ملت، هنگامی که ندایِ ایمانِ خویش را از عمقِ جان بشنود و آن را به رسالتِ خویش در گیتی بدل کند، قادر است مسیرِ تاریخ را به سویِ روشناییِ حقیقت، تغییر دهد.

*پژوهشگر اندیشه انقلاب اسلامی

انتهای پیام/