به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، چهارمین برنامه از سلسلهبرنامههای «موزیک تک» با محوریت موسیقی جنوب ایران، بازتاب گستردهای در رسانههای خارجی داشت و بهعنوان نمادی از بازگشت حیات فرهنگی و اجتماعی به تهران مورد توجه قرار گرفت.
«موزیک تک» رویدادی است که پیش از این هم سه مرحله برگزار شده بود و البته هر بار چیزی جز یک اتفاقِ ساده نبود و حتی گاهی نتوانست به یک اتفاق ساده هم تبدیل شود. به عبارت سادهتر، موزیک تک در سه بخش قبلی خود مخاطبان چندانی ندشت و تقریبا کمترین بازخورد را حتی در رسانههای داخلی در پی داشت.
اما چهارمین برنامه «موزیک تک» با طراحی و دبیری محسن شریفیان ماجرای متفاوتی را رقم زد. این برنامه عصر پنجشنبه 31 اردیبهشت 1405 با محوریت «صداهای جنوب و با درنگی بر موسیقی جنوب ایران» در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد.
این رویداد موسیقایی با استقبال مخاطبان همراه بود؛ استقبالی که نتیجهی حضور محسن شریفیان و دیگر هنرمندانی بود که شریفیان با خود به این رویداد آورده بود.
محسن شریفیان رویداد موسیقی جنوب را از فضای باز و با سازهای بادی آغاز کرد
استقبال ویژه مخاطبان و علاقهمندان به موسیقی و حضور هنرمندانی که همراه با شریفیان به این رویداد آمده بودند، توانست محتواهای جذابی از این رویداد را برای انتشار مهیا کند. انتشار این محتواها در شبکههای اجتماعی که از سوی مخاطبان و خبرنگاران و البته خودِ هنرمندان انجام شد؛ توانست توجهِ رسانههای خارجی را هم به این رویداد جلب کند.
روابط عمومی انجمن موسیقی در خبری اعلام کرده که خبرگزاری آسوشیتدپرس؛ «این اجرا را نماد بازگشت زندگی اجتماعی و فرهنگی به تهران پس از ماهها تنش نظامی توصیف کرده است.»
حتی برخی از رسانههای فارسی زبانِ خارج نشین هم مجبور شدند با رویکردی مثبت به این رویداد بپردازند. البته که برخی از رسانههای فارسی زبانِ خارج نشین، به طور کل این رویداد را نادیده گرفتند! چرا که پرداختن به چنین رویدادی میتواند نشانهها حیاتِ فرهنگی و هنری در ایران را به جهانیان بازنمایی کند؛ به همین دلیل بود که برخی از رسانههای معاندِ فارسی زبانِ خارج نشین، ترجیح دادند هیچ واکنشی به این رویداد نداشته باشند.
صالحه زهرهوند یکی از زنانِ حاضر در این رویداد بود که چنگ مینواخت
موزیک تک؛ بودن یا نبودن!
البته که موزیک تک را نمیتواند نشانهای از ازسرگیریِ اجراهای موسیقی در ایران - در دوران پس از جنگ - تلقی کرد. چرا که موزیک تک، در هفتههای گذشته هم برنامههایی در همین موزه هنرهای معاصر را اجرا کرده بود که تاثیرگذاری چندانی نتوانست داشته باشد و شاید اگر برگزار نمیشد هم به جایی برنمیخورد!
اما حضور محسن شریفیان در موزه هنرهای معاصر و هنرمندان همراهش را میتوان گامی تازه در راستای احیای اجراهای موسیقی در دوران پس از جنگ دانست.
تکنوازی ساکسیفون یکی از بخشهای این رویداد بود
بازگشت کنسرتهای واقعی به صحنه
اگر میخواهیم نمونهای برای بازگشت آرامِ کنسرتها به صحنههای هنری در تهران را مثال بزنیم، باید از چند اجرا یاد کرد؛
کنسرت کینگ رام در تهران که 16 سانس برگزار شد
اجرای گروه «پالت» در تهران
کنسرت مجید خراطها در تبریز
پروژه کاست با سینا ذکایی - این اجرا 6 خرداد در خانه میترا برگزار میشود
اجرای گروه پارکینگ در تهران
اجرای حامی و رضا تاجبخش - اجرای آواز و پیانو در خیابان ایرانشهر
اجرای مشترک آرش سعیدی و نیما رمضان
کنسرت بُمرانی - تهران - سالن اریکه ایرانیان - چهارشنبه 6 خرداد
دنوازی عود و درام
زنان در برنامهای که شریفیان طراحی کرده بود
در برنامهای که محسن شریفیان برای اجرا در موزه هنرهای معاصر طراحی کرده بود، زنان حضوری پررنگ داشتند. شریفیان همواره اشاره کرده که زنان بخش جدایی ناپذیر موسیقی ایران هستند و این بار هم این حضور آنقدر پررنگ بود که به برخی از دشمنان ایران به شدت برخورد!
دشمنان ایران همواره تلاش کردهاند که محدودیتهای موجود برای زنان را به شدت بزرگنمایی کنند و وقتی حضور زنان در رویدادی هنری پررنگ میشود، یا همتشان را بر دیده نشدنش میگذارند یا تلاش میکنند آن رویداد را به حاشیه بکشانند.
متاسفانه در رویدادهایی اینچنینی، همواره نبض بازیِ رسانهای در دستانِ رسانههای معاند بود؛ چرا که آنها روایت اول را همیشه در چنته داشتند.
این بار اما خروجیِ رسانهایِ این رویداد به گونهای بود که روایتِ اول را خبرنگاران داخلی منتشر کردند و همین امر سواستفادههای رسانهای از این رویداد را به حداقل رساند.
آینده موزیک تک
موزیک تک رویدادی است که با همکاری معاونت امور هنری، دفتر موسیقی و مرکز هنرهای تجسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، موزه هنرهای معاصر تهران و انجمن موسیقی ایران برگزار میشود.
مسئولان وزارت فرهنگ باید بدانند که چنین رویدادهایی را باید به گونهای طراحی کرد که مخاطب خود را داشته باشد. موزیک تک باید از رویدادهای بیخاصیت و کمرمق فاصله بگیرد و به سمتِ فضاهایی برود که تاثیرگذار و جذاب هستند؛ رویدادهایی که بتواند چهرهی واقعی این روزهای ایران را به جهانیان بنمایاند.
انتهای پیام/