به گزارش خبرگزاری تسنیم، منچستریونایتد باید سرمربی خود، مایکل کریک را حفظ کند. بحثهای زیادی در این باره وجود دارد اما شواهد نشان میدهد که کریک بهترین گزینه برای این باشگاه در حال حاضر است.
مایکل کاندیدای ایدهآلی است و این دیدگاه با نتایج تیم نیز همخوانی دارد. منچستریونایتد از زمان ورود کریک به جمع سه تیم برتر لیگ برتر صعود کرده و از 12 بازی هشت پیروزی به دست آورده است. این تیم از نظر امتیاز کسب شده در این دوره در صدر جدول قرار دارد. با وجود این موفقیتها، قرارداد کریک تنها تا پایان فصل اعتبار دارد. جیسون ویلکاکس، مدیر ورزشی منچستریونایتد اعلام کرده که باشگاه در حال بررسی تمام کاندیداها است اما پرسش اینجاست که آیا یونایتد واقعاً باید به دنبال جایگزینی برای کریک باشد؟
منچستر یونایتد از زمان جدایی سر الکس فرگوسن هفت سرمربی (به جز مربیان موقت) را تجربه کرده است. تلاشهای متعددی با رویکردهای مختلف صورت گرفته است: دیوید مویس و لوئیس فن خال که تلاش کردند روحیه فرگوسن را زنده کنند، ژوزه مورینیوی غیرقابل پیشبینی، اوله گونار سولسشایر، اریک تن هاخ و روبن آموریم، دو مربی تاکتیکی مد روز. متأسفانه، هیچکدام به موفقیت چشمگیری در سطح جهانی دست نیافتند. نوسان بین سبکهای مختلف مربیگری نتوانسته نتایج مطلوب را به همراه داشته باشد.
دو مثال اخیر، یعنی تن هاخ و آموریم به طور خاص گویا هستند. هر دو به عنوان مربیان جوان و با پتانسیل بالا به منچستر پیوستند. تن هاخ با آژاکس به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسید، چندین جام با این باشگاه کسب کرد و تیمی فوقالعاده با بازیکنانی چون فرانکی دییونگ، ماتیاس دی لیخت و دونی فن ده بیک ساخت. آموریم نیز لیگ پرتغال را با اسپورتینگ تسخیر کرد و منچستر سیتی را در لیگ قهرمانان اروپا شکست داد.
با این حال، هر دوی آنها با مشکلات بزرگی در منچستریونایتد مواجه شدند. تن هاخ توانست با این باشگاه جام لیگ و جام حذفی را کسب کند اما یونایتد بیثبات بود و عملکردش چشمگیر نبود. اریک همچنین مجبور بود با کریستیانو رونالدو کنار بیاید؛ بازیکنی که با ایدههای تاکتیکی او همخوانی نداشت اما از نیمکتنشینی امتناع میکرد. وقتی تن هاخ او را نیمکتنشین کرد، درگیری آشکاری آغاز شد. رونالدو در نهایت جدا شد اما این اتفاق به اعتبار تن هاخ در انگلیس لطمه زد. اگرچه او در نبرد برای شکل دادن به تیم پیروز شد اما منچستریونایتد هرگز به سبک مشخصی نرسید و تن هاخ نتوانست فشار را تحمل کند.
دوران آموریم حتی ناموفقتر بود. تحت هدایت او، منچستریونایتد در لیگ برتر پانزدهم شد و در فینال لیگ اروپا به تاتنهام باخت. آموریم به هواداران قول داد که اوضاع بهتر خواهد شد اما با وجود انتظار برای پیشفصل که او میتوانست کاملاً با تیم کار کند، اوضاع بهبود نیافت. آموریم سرسختانه به سیستم 3-4-3 پایبند بود و نقاط قوت ستارههایی مانند برونو فرناندز را نادیده گرفت. نتیجه: نرخ پیروزی 38 درصد، هیچ عنوانی، روابط نه چندان ایدهآل با بازیکنان و اخراج ناامیدکننده.
از منچستریونایتد انتظار میرود که پیروز شود. اگرچه این باشگاه 13 سال است که قهرمان لیگ برتر نشده و در این مدت تنها هفت جام کسب کرده است (لیگ اروپا، دو جام حذفی، دو جام اتحادیه و یک جام خیریه)، این آمار چشمگیر نیست. با این حال، اولین بحران هر مربی باعث ایجاد هیستری در رسانهها و بین هواداران میشود که البته به بازیکنان نیز منتقل میشود. یونایتد برای کسب عناوین قهرمانی تحت فشار است. در چنین زمانی، چه چیزی مهم است؟ درست است، آرام کردن تیم.
با توجه به شرایط فعلی، کریک به طرز فوقالعادهای با این موضوع کنار میآید. بازیکنان منچستریونایتد پس از فشار شدید دوران آموریم نفس راحتی کشیدهاند، فشار را کاهش داده و شروع به کسب نتایج کردهاند. با این حال، مهم است که مایکل هنوز بازیکنان را هوشیار نگه میدارد و به آنها اجازه نمیدهد مانند ستارههای دمدمی مزاج رئال مادرید رفتار کنند.
وین رونی، مهاجم پیشین منچستریونایتد در این باره میگوید: من مایکل را به خوبی میشناسم؛ شخصیت و منش او را درک میکنم. تیم به یک مربی آرام نیاز داشت که باشگاه را به خوبی بشناسد و بازیکنان را درک کند. او از بازیکنان حمایت کرد و به آنها توجه لازم را داد. میبینیم که بازیکنان اعتماد به نفس بیشتری پیدا کردهاند و اکنون تیم بسیار قوی به نظر میرسد. به نظر من، هیچ دلیلی برای تغییر چیزی وجود ندارد.
این نقل قول از وین رونی به خوبی ماهیت آرامشبخش و در عین حال مؤثر کریک را برجسته میکند. او توانسته است تعادل لازم را بین ایجاد انگیزه در بازیکنان و حفظ نظم و انضباط برقرار کند، چیزی که در سالهای اخیر برای منچستریونایتد کم بوده است. حفظ کریک میتواند ثبات و پیوستگی لازم را برای بازسازی باشگاه فراهم کند.
مایکل کریک، اسطوره منچستریونایتد با نگاهی متفاوت در داخل و خارج از باشگاه مواجه است. در حالی که مفهوم استمرار در فوتبال مدرن مبهم است و ترکیب اصلی یونایتد فاقد بازیکنان بومی کافی است اما اهمیت کریک در چارچوب باشگاه بر کسی پوشیده نیست.
گزارش لوری ویتول از The Athletic این موضوع را تأیید میکند: سرمربی اقتدار زیادی در تیم دارد و بازیکنان بلافاصله دستورالعملهای او را اجرا میکنند. جوانی کریک نیز نکته مثبتی است؛ او هنوز قادر به نمایش برخی عناصر بازی مانند ضربات آزاد است. علاوه بر این، بعید است او تحت انتقادهای شدید رسانهها "فرو برود"، زیرا سالها بازی در منچستریونایتد به او "جلیقه ضد گلوله" ضخیمی داده است.
مهمترین عامل، نتایج است و کریک در این زمینه فوقالعاده عمل کرده است. در 12 بازی لیگ برتر، یونایتد هشت برد، دو تساوی و تنها دو باخت کسب کرده و با 26 امتیاز بهترین نتیجه خود را از 17 ژانویه به ثبت رسانده است. اگرچه مشخص نیست که آیا اوایل فصل میتوانستند برای قهرمانی رقابت کنند اما روند پیشرفت تیم چشمگیر است.
سن لامنس، دروازهبان منچستریونایتد در این باره میگوید: توانایی کریک در توضیح همه چیز به طور واضح و انتقال اصل موضوع اولین چیزی بود که برجسته شد. او هیچ مشکل بزرگی برای ما ایجاد نکرد یا ما را گیج نکرد. گاهی اوقات مربیان با طرحهای بیش از حد پیچیدهای روبرو میشوند و سپس برخی از بازیکنان وارد بازی نمیشوند و برای همه دشوار است که در یک سطح قرار بگیرند. از همان بازی اول، مشخص بود که او چه میخواهد. او سختترین وظایف را برای ما تعیین نکرد اما در عین حال، به ما فرصت داد تا نقاط قوت خود را نشان دهیم. از نظر دفاعی بسیار مهم است که گل نخوریم و بازیکنان تهاجمی ما میتوانند تفاوت را رقم بزنند. احتمالاً این بهترین کار است.
چرا منچستریونایتد باید دوباره تغییری ایجاد کند؟ درست است، کریک سابقه مربیگری طولانی یا ویترین افتخارات ندارد اما مهمتر از آن، او با بازیکنان ارتباط برقرار کرده و نتایج خوبی به دست آورده است. آیا به دنبال یک نام بزرگ هستید؟ منچستریونایتد پیش از این فن خال و مورینیو افسانهای را داشته است اما آنها راه سر الکس را دنبال نکردند. تن هاخ و آموریم هیجانزده نیز همینطور.
منچستریونایتد تابستان امسال دوباره باید در بازار نقلوانتقالات سخت کار کند. حداقل، آنها باید پس از جدایی کاسمیرو، خط میانی را بازسازی کنند. پس چرا این فرایند را به کریک واگذار نکنیم؟ با سه یا چهار خرید خوب، یک پیش فصل کامل و یک قرارداد بلندمدت.
علاوه بر این، منچستریونایتد اخیراً تجربه اعتماد به بازیکن پیشین خود، سولسشایر را داشته است. در حالی که این مربی نروژی نتوانست هیچ جامی کسب کند، این باشگاه در لیگ برتر سوم و دوم شد و به فینال لیگ اروپا و یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا رسید. با این حال، پیشرفت آنها تا حد زیادی با خرید عجولانه کریستیانو رونالدو در آغاز فصل 2021 مختل شد. سولسشایر مجبور شد این بازیکن ستاره را در تیم ادغام کند و تعادلی را که قبلاً ایجاد کرده بود، بر هم بزند. نتیجه چندان موفقیتآمیز نبود. اگر سرمربی در مورد مسیر توسعه تیم و مناطقی که نیاز به تقویت دارند صحبت میکرد، میتوانست به راحتی از این اتفاق جلوگیری کند.
استدلال دیگری که به نفع مایکل است، وضعیت فعلی مربیان موجود است. به سادگی هیچ گزینه سطح بالایی وجود ندارد. به عنوان مثال، منچستریونایتد با لوئیس انریکه، توماس توخل و جولیان ناگلزمن در ارتباط بوده است اما همه آنها در حال حاضر مشغول هستند. آندونی ایرائولا و الیور گلاسنر در پایان فصل در دسترس خواهند بود اما این یک آزمایش دیگر به سبک آموریم است. انزو مارسکا اولین انتخاب برای منچستر سیتی است (با توجه به تغییرات)، ژابی آلونسو برای لیورپول. منچستریونایتد مدتهاست که علاقه خود را به گرت ساوتگیت از دست داده است.
کریک نه تنها منطقیترین، بلکه تنها گزینه معقول برای مدیران در حال حاضر است. البته، مگر اینکه لوئیس انریکه ناگهان عصبانی شود و تصمیم بگیرد که میخواهد با منچستریونایتد قهرمان انگلیس شود. خود کریک، پس از پیروزی یک بر صفر مقابل چلسی به وضوح به پرسش در مورد آیندهاش پاسخ داد: من اینجا را دوست دارم و شرایط را درک میکنم اما همه چیز به من بستگی ندارد. میخواهم بخشی از این شبها باشم، بخشی از چیزی خاص، برای ساختن یک تیم. مهلت خاصی ندارم.
انتهای پیام/