به گزارش خبرگزاری تسنیم، گزارش شماره 225 گروه تفسیر جنگ خبرگزاری تسنیم در روز سی و هشتم جنگ به چرایی شکست راهبردی ارتش اسرائیل در جنگ اخیر پرداخته است:

یک تحلیل جدید از اسحاق بریک، ژنرال اسرائیلی درباره وضعیت کنونی اسرائیل منتشر شده که ریشه‌های آن را در یک فرایند تدریجی و تقریباً سه‌دهه‌ای جست‌وجو می‌کند. او معتقد است این مسیر از پسِ جنگ یوم کیپور آغاز شده، اما در سه دهه اخیر به‌طور معناداری تشدید شده و در نهایت به وضعیت فعلی انجامیده است.

 زوال رویکرد راهبردی

بریک معتقد است ارتش اسرائیل در نتیجه سیاست‌های اتخاذشده، از یک «ارتش راهبردمحور» به یک «مدیر بحران» تنزل یافته است. به‌زعم او، این ارتش دیگر فاقد نگاه کلان راهبردی است و صرفاً به‌صورت واکنشی عمل می‌کند؛ یعنی به‌جای طراحی و هدایت جنگ در سطح منطقه‌ای و جهانی، تنها به کانون‌های بحران پاسخ می‌دهد—همانند آتش‌نشانی که از حادثه‌ای به حادثه دیگر می‌رود، بدون آن‌که طرحی جامع در اختیار داشته باشد.

 جایگزینی ساختار کلاسیک با نیروی هوایی فناورمحور

در این تحلیل تأکید می‌شود که حدود دو سوم از ظرفیت سنتی ارتش اسرائیل تضعیف شده و در مقابل، تمرکز اصلی بر توسعه نیروی هوایی مبتنی بر فناوری قرار گرفته است. این جابه‌جایی، به‌گفته بریک، اگرچه برتری‌هایی ایجاد کرده، اما در عین حال موجب تضعیف بنیان‌های راهبردی ارتش شده و آن را از یک نیروی جامع به ابزاری تک‌بُعدی تبدیل کرده است.

 پیامدها: فرسایش جبهه داخلی

یکی از مهم‌ترین پیامدهای این روند، کاهش شدید تاب‌آوری «جبهه داخلی» اسرائیل است. بریک میان جبهه‌های مختلف تمایز قائل می‌شود:

جبهه‌های کلاسیک (مانند شمال در برابر حزب‌الله یا جنوب در برابر غزه) و جبهه‌ای جدید به نام «پشت جبهه» یا فضای داخلی جامعه

به گفته او، در درگیری‌های پیشین _حتی در بحران‌های اخیر_ میزان درگیری در داخل جامعه اسرائیل محدود بود:

در وقایع 7 اکتبر، درگیری در داخل عمدتاً به یکی دو روز نخست و مناطق پیرامونی غزه محدود ماند.

در تنش با حزب‌الله نیز، درگیری‌ها عمدتاً به نوار مرزی شمالی (حدود 10 کیلومتر) محدود بود.

تفاوت جنگ کنونی

اما در وضعیت فعلی، به‌گفته بریک، برای نخستین‌بار «پشت جبهه» به‌طور مستمر و گسترده درگیر شده است. او تأکید می‌کند که:

طی 37 روز متوالی، جبهه داخلی درگیر بوده، این درگیری شامل اصابت‌ها، اختلالات و ناامنی در سطح شهرهاست و همین امر موجب کاهش محسوس تاب‌آوری اجتماعی و توان استمرار جنگ شده است.

انتهای پیام/