به گزارش خبرگزاری تسنیم از زنجان، نرگس رسولی ؛ 22بهمن، شبیه هیچ روز دیگری در تقویم نیست. نه فقط به‌خاطر خاطره سقوط یک رژیم و پیروزی یک انقلاب، بلکه به‌خاطر حال‌وهوایی که هر سال با خودش می‌آورد؛ حال‌وهوایی آشنا، گرم و صمیمی. خیابان‌ها شلوغ می‌شود، دست‌ها در دست هم قرار می‌گیرد و صدای قدم‌های مردم، دوباره تاریخ را زنده می‌کند.

این روز، بیش از آنکه متعلق به سیاست‌مداران یا جریان‌ها باشد، متعلق به مردم است. مردمی که شاید در طول سال، گلایه داشته باشند، نقد کنند، حتی عصبانی شوند؛ اما 22 بهمن که می‌رسد، «ایران» برایشان مهم‌تر از هر اختلافی می‌شود. این همان راز ماندگاری انقلاب اسلامی است؛ پیوندی عاطفی میان مردم و یک انتخاب تاریخی است.

22 بهمن، روز خاطره‌هاست. روزی که نسل‌های مختلف، کنار هم راه می‌روند. پدربزرگی که روزهای انقلاب را دیده، مادری که سال‌های جنگ را به یاد دارد و نوجوانی که انقلاب را فقط از کتاب‌ها می‌شناسد؛ اما همه در یک مسیر قدم برمی‌دارند. این هم‌قدمی، ساده اما عمیق است؛ نوعی انتقال خاموش هویت از نسلی به نسل دیگر است.

در جهانی که تلاش می‌کند ملت‌ها را تنها، پراکنده و بی‌ریشه نشان دهد، 22 بهمن یک «نه» بزرگ است. نه به فراموشی، نه به تحقیر، نه به این تصور که ملت ایران از گذشته خود بریده است. راهپیمایی 22 بهمن، نمایش قدرت نرم یک ملت است؛ قدرتی که از خیابان‌ها می‌جوشد، نه از اتاق‌های بسته.

باید صادق بود؛ مردم مشکلات را می‌بینند. تورم، سختی معیشت، نگرانی از آینده و فشارهای اقتصادی، واقعیت زندگی امروز بسیاری از خانواده‌هاست. اما آنچه مردم را در 22 بهمن به میدان می‌آورد، انکار مشکلات نیست؛ بلکه تمایز قائل شدن میان «اصل انقلاب» و «عملکردها»ست. مردم شاید از برخی تصمیم‌ها ناراضی باشند، اما استقلال، عزت و هویت ملی را معامله نمی‌کنند.

22 بهمن، روزی است که ملت ایران یادآوری می‌کند استقلال آسان به‌دست نیامده است. این کشور، هزینه داده؛ با خون شهدا، با سال‌ها تحریم، با ایستادگی در برابر فشارهایی که می‌خواست ایران را به زانو درآورد. حضور در این روز، ادای دین به همان هزینه‌هاست؛ بی‌هیاهو، بی‌ادعا.

این روز، فقط پیام به دشمن نیست؛ پیام به خودمان هم هست. 22 بهمن، آیینه‌ای است که هم مردم و هم مسئولان می‌توانند خود را در آن ببینند. مردم با حضورشان می‌گویند «ما هنوز پای کاریم» و مسئولان باید این پیام را بشنوند که این سرمایه اجتماعی، امانت است، نه تضمین دائمی!

22 بهمن، احساسی است که شاید در هیچ تجمع دیگری تکرار نشود. خانواده‌ها با هم می‌آیند، کودکان پرچم به دست دارند، شعارها گاهی آرام و گاهی پرشور سر داده می‌شود. این حضور، خودجوش است؛ نه از جنس اجبار، بلکه از جنس تعلق است.

برای نسل جوان، 22 بهمن فقط یک مناسبت تاریخی نیست؛ فرصتی است برای پرسیدن، برای فهمیدن و برای ساختن روایت خودشان از انقلاب. اگر این روز درست روایت شود، می‌تواند پلی باشد میان گذشته و آینده؛ میان آرمان‌ها و واقعیت‌ها.

22 بهمن، روز وحدت است؛ نه وحدت شعاری، بلکه وحدتی که در عمل دیده می‌شود. اختلاف‌نظرها سر جای خود، اما وقتی پای ایران وسط باشد، مردم بلدند کنار هم بایستند. این بلوغ اجتماعی، یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای انقلاب اسلامی است.

در نهایت، 22 بهمن یادآور یک حقیقت ساده اما مهم است: انقلاب اسلامی، با مردم زنده است. نه با بنرها، نه با شعارها، بلکه با قدم‌هایی که هر سال در خیابان‌ها تکرار می‌شود. تا وقتی این قدم‌ها هست، این راه هم ادامه دارد.

22 بهمن، روزی است که ایران، خودش را دوباره به یاد می‌آورد.

انتهای پیام/